Pardon

Zakończyłem dziś proces uwalniania mojego mieszkanka z jakicholwiek przejawów ciemnoty i zabobonu.
Robiąc porządki (lubię odkurzać w niedziele, niech sąsiedzi wiedzą, że w dupie mam ich przykazanie "dzień święty święcić") zauważyłem, o zgrozo, że nad drzwiami pokoju nadal wisi metalowy "Żyd na patyku".
Ściągnąłem ten symbol dziadostwa, cierpiętnictwa i poddaństwa.
Miałem wyrzucić na śmietnik, ale pomyślałem, że jeszcze by go ktoś stamtąd wyciągnął, więc wrzuciłem do szuflady ze śmieciami. Tam jego miejsce.
Krzyż jest z mocnej stali. Może się przydać do jakichś robótek w domu: coś przepchać, dziurę zrobić, coś podważyć, jakieś gówno wyciągnąć z zapchanego zlewu... itp.


Kiedy omiatałem odkrzurzaczem ściany, zauważyłem, że nad półką z książkami wisi drewniany "obrazek", pamiątka z mojej I komunii. Łza się w oku kręci. Namalowany przez klechę, który mnie indoktrynował w dzieciństwie.
Paskudna pseudoikona pociągnieta lakierem z wizerunkiem tego żałosnego cieśli, który uczył pasterzy kóz błędnych nauk, o tym, że "Bóg jest miłością" itp. nonsensów.
Natychmiast ściągnąłem. Pojdzie na rozpałkę w kominku.

Porządkując księgozbiór po mamie, która zmarła pół roku temu (Panbóg w swym nieskończonym miłosierdziu i wszechogarniającej miłości podziękował jej za ciężkie i pracowite życie rakiem mózgu. Mama wiele lat przed śmiercią przestała chodzić do Kościoła, a niecenzuralnych słów, które wypowiadała na widok prymasa, biskupów i księży w TV nie będę tu cytować. Zażyczyła sobie pogrzebu bez księdza -dzielna i mądra kobieta!!), odkryłem też kilka książek o zdecydowanie obskuranckim, religianckim i wstecznym charakterze.
Kolorowo i nowocześnie wydana Ewangelia Łukasza. Podarłem na strzępy i na makulatarę. Ale znalazłem potem inne perełki:
"Mistrz. Życie Jezusa" J. Pollock - powieść PAX.1987.
Katechizm "Bóg z nami". 1971 r. "Mała ilustrowana historia biblijna" z 1970 r. - dwa wstydliwe dowody tego, że ja i mój brat w dzieciństwie byliśmy intelektualnie zanudzani przez klechów. Z dobrym skutkiem: obaj jesteśmy ateistami.
Co jeszcze? Ewangelie i dzieje apostolskie" (1952 r.) po mojej matce oraz "Nowy Testament" z 1982 r.


Wszystkie te książki spalę z radością w kominku.
Zostawię sobie jedynie ten ostatni "NT". W celach li tylko naukowych. Na takiej samej zasadzie trzymałbym w księgozbiorze podręcznik psychiatrii. Albo "Mein Kampf", gdybym miał. (mam oczywiście e-booka).
I tak oto w mojej prywatnej przestrzeni domowej dokonała się ostateczna dekatolizacja.
Czego i Wam życzę i waszym dzieciom.